Granulocecelkanker

 

Gistermiddag was ik weer eens met mijn vrouw bij het LUMC. Om te horen wat de gevolgen zijn van de chemobehandeling die ze binnenkort moet ondergaan. Omdat er weer vier nieuwe tumoren te zien waren bij de laatste CT-scan. Mijn vrouw is sinds 2011 onder controle omdat ze een zeer zeldzame vorm van kanker heeft. Die openbaarde zich in 1992 en is de reden dat wij geen kinderen hebben. In 2011 kwam de kanker heftig terug. Dat resulteerde in een opname per ambulance en drie weken in coma. Pas in 2012 na verwijdering van een deel van de long werd duidelijk dat het om de variant granulocecelkanker ging. Het is een vorm van kanker waar de tumoren langzaam groeien maar wel steeds terug keren op andere locaties. Samen vechten we al jaren tegen de kanker en tegen de nare mensen die ons niet steunen in de strijd. Al onze “vrienden” zijn weg en mijn vrouw is bij haar werk weg gepest omdat ze ongeneselijk ziek is. Nu is er na tien jaar weer een chemokuur nodig omdat er geen enkele andere mogelijkheid tot behandelen meer over is. We weten allebei van tien jaar geleden dat het weer een heel zwaar traject wordt. Maar we gaan er samen in. Net zoals ze mij in 1990 gesteund heeft met de opbouw van mijn zaak steun ik haar nu zoveel als ik kan. Ik zal nooit vergeten dat ze ondanks haar afgeronde universitaire studie culturele antropologie hielp met het sjouwen van vieze zware autoonderdelen en met het duwen van wrakken die gerestaureerd moesten worden. Of dat ze in Engeland mee ging naar sloperijen in plaats van in London naar een musical te gaan. Ooit zijn we met toenmalige vrienden naar Engeland geweest en zij waren al heel snel klaar met onze manier van door Engeland reizen en op zoek gaan naar handel. Mijn vrouw heeft nooit geklaagd en dat waardeer ik enorm en om die reden zal ik haar altijd steunen in de strijd tegen deze enorm oneerlijke vorm van kanker, hoe zwaar het ook weer zal zijn. Dat wilde ik even delen.